Blog Michała Dziwisza

Ostatnio zachciało mi się trzymać wszystkie, gromadzone przez siebie multimedia w jednym miejscu, najlepiej żeby jeszcze były ułożone w jakiejś zgrabnej bazie danych, z możliwością wyszukiwania i sortowania. Mimo tego, że programy takie jak Winamp czy Foobar dysponują swoimi bazami danych, to niezbyt mnie one zachwyciły. Biblioteka mediów Winampa z uporem godnym lepszej sprawy częstuje mnie jakimiś bzdurnymi webowymi ofertami z zaprzyjaźnionych z tym odtwarzaczem serwisów, a Foobar to odtwarzacz tylko i wyłącznie muzyczny, a trochę różnych filmowych multimediów też na moim dysku się znajduje. Jakiś czas temu twórcy Jawsa w jednym z FSCast’ów cieszyli się, że program Itunes współpracuje z tym Screen Readerem. Ucieszony tym faktem pobrałem odtwarzacz w celu przetestowania:

Okazuje się, że rzeczywistość jest jednak mniej kolorowa i z Itunes radzi sobie ciut lepiej program Window-Eyes. Mam tu na myśli konkretnie poruszanie się po listach wykonawców, czy drzewku kategorii (Jaws bywało, że milknął momentami). Okazuje się jednak, że sam Itunes nie jest wcale takim rewelacyjnym programem, jakim chcieliby go widzieć projektanci z firmy spod znaku nadgryzionego jabłka. Wspierane są tu przede wszystkim 2 popularne formaty, mianowicie MP3 i AAC+. Niestety, mimo kilku prób nie udało mi się uruchomić strumienia w formacie OGG. Kolejna próba, mianowicie odpalenie filmu .avi również zakończyła się niepowodzeniem, Itunes dodał grzecznie plik do bazy, nie wyrzucił komunikatu o błędzie, ale rzeczonego pliku mimo starań nie udało się odszukać i odtworzyć z poziomu tej aplikacji.

Idea samego programu bardzo mi się podoba. Teoretycznie wszystkie multimedia mamy w jednym miejscu, wystarczy poszukać w bazie danych. Mizerna ilość obsługiwanych formatów to jednak nie jest to, co przekonałoby mnie do Itunes, bo po co mi taki program, skoro i tak będę musiał co chwilę przełączać się na Foobara czy inny odtwarzacz?

A może ktoś z Was poleci jakiś program, działający podobnie, ale bardziej lubiący mniej popularne formaty?

Od dawien dawna do udźwiękawiania komputera używam programu Window-Eyes jednak, słysząc co jakiś czas dobre opinie na temat programu Jaws, a szczególnie jego najnowszych wersji startujących od dziesiątki, postanowiłem sprawdzić, jak rzecz się ma w praktyce. Najpierw słówko wyjaśnienia dla biegłych w tyfloinformatycznym świecie, doskonale wiem, co to za program ten Jaws i zdaję sobie sprawę, że na światowym rynku funkcjonuje już od wielu lat. Moja niechęć do niego była spowodowana kilkoma czynnikami, przede wszystkim powolnością i niestabilnością, jaka cechowała niektóre wersje tego programu. Co by jednak o Jawsie nie mówić, to przecież wielu z tego programu korzysta, więc może coś w tym jest? Sprawdźmy!

Instalacja przebiegła bez większych problemów, przynajmniej, jeśli chodzi o pracę z Eloquencem. Syntezator ten nie posiada jednak polskiego języka, a mimo, że zdecydowałem się korzystać z anglojęzycznego interfaceu programu, to jednak miło byłoby słyszeć tekst wypowiadany w naszym ojczystym języku. Jeśli ktoś chciałby korzystać z syntezatora Espeak uprzedzam, będą problemy. Jaws chwilę pogada, może nawet uda się coś zrobić, ale wszystko i tak prędzej, czy później (z doświadczenia raczej prędzej) się wysypie. Na szczęście mam swoje stare, dobre Apollo II, z którym to Jaws po odpowiednich zabiegach współpracuje całkiem gładko. Owe zabiegi, to konieczność skopiowania specjalnie zmodyfikowanego sterownika do katalogu z driverami syntezatorów programu, a także pliku interpunkcji do foldera z ustawieniami Jawsa. Teraz już tylko wystarczy ustawić interpunkcję, prędkość i inne parametry syntezatora, i można działać. Przy okazji tej nieszczęsnej interpunkcji również mam mały kłopot, żywię jednak nadzieję, że uda się go z powodzeniem rozwiązać.

W porównaniu Do Window-Eyes mam wrażenie, że Jaws faktycznie ciut wolniej reaguje na wydawane mu polecenia. Program działa jednak stabilnie, od wczoraj pracuję tylko i wyłącznie za jego pomocą i jeszcze nie udało mi się go zawiesić. Jaws w wersji 10 posiada także polską nakładkę, którą można pobrać stąd. Osobiście jednak preferuję korzystanie z oryginalnych wersji, zatem pozostałem przy języku angielskim. Tu mały zgrzyt, bowiem skrypt przygotowany dla MSWorda posiadał kilka skrótów, które gryzły się z naszymi polskimi diakrytykami w układzie programisty. Chwila grzebania w Keyboard Managerze i odpowiednim pliku, no i problem rozwiązany. No, ale z programem do emisji to już na pewno sobie nie poradzi, przecież tyle czasu dłubałem i kleciłem konfig do Window-Eyesa dla Mairlista, żeby to wszystko ze sobą działało. Uruchamiam program, wczytuję kilka piosenek z podręcznych bibliotek i własnym uszom nie wierzę. Program nie dość, że odczytuje elegancko listę aktualnie odtwarzanych piosenek, to jeszcze, jakby tego było mało, sam z siebie odlicza czas aktualnie odtwarzanego nagrania. Robi to na tyle inteligentnie, że czyta go tylko wtedy, gdy na danej piosence ustawię się strzałką. Oczywiście, są pewne mankamenty, takie, jak choćby nieco inna forma prezentowania stron internetowych niż ta, do jakiej się przyzwyczaiłem używając Window-eyes. Jawsa także nie polecam nikomu, kto dopiero zaczyna swoją przygodę z komputerem. Program nie dość, że w pełnej wersji drogi, to jeszcze na starcie wymaga zabawy z konfiguracją, nie działa od ręki z każdym syntezatorem mowy, nawet i z takim, który stworzony jest w standardzie MS SAPI. Jako przykład niech posłuży opisywany wyżej kłopot z Espeakiem. Poza tym mam wrażenie, że ustawienia Jawsa są nieco bardziej zagmatwane, ale z tą samą opinią na temat konfiguracji WE spotkałem się także ze strony tych użytkowników, którzy znali ten program tylko pobieżnie.

Podsumowując, Jaws w swojej najnowszej wersji jest naprawdę ciekawym programem, tyle mogę powiedzieć po jednym dniu jego użytkowania, a co będzie dalej, z pewnością pokaże przyszłość.

Program McTwit to naprawdę wygodne narzędzie do korzystania z Twittera. Przychodzi jednak taki czas, że tych kont robi nam się kilka i co wtedy? Sam obecnie przez to przechodzę, bo to i Tyflopodcast, i Tyfloświat, a jeszcze przecież o swoim koncie niewolno zapomnieć. Na szczęście program umożliwia nam pracę z wieloma użytkownikami. W prawdzie nie jednocześnie, bowiem McTwit nie pozwoli na uruchomienie wielu swoich kopii, ale przełączanie się między konfiguracjami jest stosunkowo łatwe i wygodne, do rzeczy zatem:

1. W głównym oknie programu naciskamy Alt+c

2. Następnie ponownie alt+c, by stworzyć nowego użytkownika

3. Teraz wpisujemy nazwę pliku konfiguracyjnego, domyślnie to noname.ini, zmieńmy to na coś bardziej pasującego do tworzonego konta.

4. Wypełniamy pola „user” oraz „password”, i zatwierdzamy wszystko enterem.

Program domyślnie przełączył nas na nasze nowe konto, ale jak tu wrócić do tego, które wcześniej stworzyliśmy?

1. W głównym oknie programu naciskamy Alt+c

2. Następnie wciskamy alt+s i z listy wybieramy użytkownika, na którego chcemy się przełączyć, wszystko zatwierdzając enterem.

Tu ważna uwaga, pierwsze konto, jakie stworzyliśmy w programie McTwit będzie zasilane plikiem o nazwie McTwit.ini. Program, jeśli chcemy, możemy od razu na starcie wywołać z odpowiednim parametrem, używając do tego następującego polecenia w oknie „Uruchom” systemu Windows:

mctwit "%AppData%’McTwit’plik.ini"

Gdzie w miejsce „plik” wstawiamy odpowiednią nazwę naszego pliku konfiguracyjnego, z którym chcemy wystartować program.

Szczerze mówiąc, bardzo bym się ucieszył na wersję McTwita wykorzystującą interface MDI, wtedy zarządzanie wieloma użytkownikami byłoby jeszcze prostsze. Póki co jednak trzeba się cieszyć tym, co mamy, a program funkcjonalnie jest naprawdę bardzo dobry, z czystym sumieniem polecam każdemu.

Ponownie zaczynając swoją przygodę z blogowaniem, postanowiłem ułatwić sobie pracę, korzystając z narzędzi, jakie dla niewidomego użytkownika komputera będą wygodne, a pisanie w nich artykułów nie przysporzy kłopotów. Ktoś mógłby powiedzieć i oczywiście miałby rację, że przecież edytory, dostępne w popularnych systemach blogowych takich np. jak używany przeze mnie WordPress działają z czytnikami ekramu takimi jak Window-Eyes czy Jaws. Oczywiście, jest to prawdą, ale korzystanie z takich programów nie należy wcale do najwygodniejszych czynności pod słońcem.

Program odczytu ekranu, czyli ScreenReader, jeśli współpracuje z przeglądarką internetową (a czyni tak większość dostępnych narzędzi tego typu) używa specjalnych mechanizmów, by strona internetowa była wyświetlona w sposób przyjazny dla niewidomego. Każda strona, zanim zostanie udostępniona użytkownikowi z dysfunkcją wzroku jest najpierw przetwarzana do postaci dla niego strawnej, co mimo dużej mocy przerobowej współczesnych procesorów, zajmuje niestety chwilę czasu. Na tak spreparowanej stronie, niewidomy oczywiście może śmiało korzystać ze wszystkich interaktywnych elementów, takich jak linki, przyciski, pola wyboru itp. Wymaga to jednak ponownego przetworzenia strony przez program, bowiem po interakcji z danym elementem mogła przecież nastąpić zmiana, o której korzystający z programu winien być powiadomiony. Teraz, proszę sobie wyobrazić, że do opracowania naszego artykułu używamy pomocy internetowych. Niezbyt wygodne okaże się skakanie z jednej karty przeglądarki do drugiej, następnie odszukiwanie pola tekstowego, gdzie jakiś cytat chcemy wkleić, a później szukanie miejsca, gdzie nasza wklejka powinna się pojawić. Średnio to wygodne i wcale się nie dziwię, że polskich niewidomych, którzy blogują poza Klango jest niewielu.

Komputery powinny ułatwiać życie, a zatem do pracy zaprzągłem Google. Z racji, że postanowiłem swoje wypociny oprzeć na popularnym WordPressie, w oczy rzuciło mi się następujące zestawienie 12 WordPress Editors you can choose. Interesujące, ale okazuje się, że tylko kilka programów z zestawienia to aplikacje wolnostojące, reszta to dodatki, które tak, czy inaczej są edytorami opartymi o przeglądarkę www, a przecież tego chciałem uniknąć! Interesującym wydał mi się BlogDesk, bo i darmowy, a i na pierwszy rzut Screenreaderowego oka dostępny. Niestety, okazało się, że dostępny jest tylko i wyłącznie edytor HTML, a oprócz tego, program ma kłopoty z polskimi znakami. Nic dziwnego, Unikodu nie wspiera, to i jak miałby sobie radzić.

Googlania ciąg dalszy, tym razem trafiam na żetelne, jak dla niewidomego źródło, mianowicie post na blogu GW Micro, traktujący o programie Post2Blog. Autor albo miał więcej szczęścia ode mnie, albo używał starszej wersji. Ja niestety odnalazłem tylko wersję 3.01, a ta jedynka widocznie przyniosła sporo zmian. Niestety, okienko edytora postów jest dla nas średnio dostępne, edytor HTML działa prawidłowo. Na szczęście, program dysponuje interesującą wtyczką, jaka umożliwia pisanie nam bezpośrednio z programu Microsoft Word, co właśnie, w tym momencie czynię. Wtyczka składa się z 2 guzików, które bezproblemowo dostępne są za pomocą kursora myszki programu Window-Eyes. Pierwszy, umożliwia nam przesłanie napisanego artykułu do programu Post2Blog, drugi natomiast dodaje tag „more”, którego jednak postaram się nie nadużywać w tym miejscu. Jeśli ktoś ma ochotę pobawić się programem Post2Blog, który, jak zapewniają autorzy, nie tylko WordPressa wspiera, może pobrać go bezpośrednio z mojego serwera, klikając w tym miejscu.

Oczywiście jeszcze jedną alternatywą blogową jest Klango, ale niezbyt uśmiecha mi się korzystanie zprogramu, który pozwala mi na trzymanie bloga tylko i wyłącznie na swoim serwerze. Już tak mam, we własnej zagrodzie wolę sam być sobie panem.